Wewnętrzna amortyzacja koła jezdnego

Wewn amortyzacja

Na rysunku widać koła jezdne niemieckiego samobieżnego działa przeciwpancernego (niszczyciela czołgów) Sd.Kfz. 184 Elefant z okresu drugiej wojny światowej. Na czerwono zaznaczono gumę pełniącą rolę wewnętrznej amortyzacji koła jezdnego.

Patrząc na koła jezdne (nośne) szybkobieżnych pojazdów gąsienicowych, przykładowo czołgów, widać że w tego typu pojazdach stosowane zarówno koła jezdne wyposażone w gumowe bandaże, jak i koła jezdne pozbawione bandaży. Kiedyś byłem przekonany, że jeśli patrząc na czołg z zewnątrz widać że ma on koła jezdne pozbawione bandaży gumowych, to oznacza to że jego koła nie mają żadnej warstwy gumy zapewniającej amortyzację. Nie jest to jednak prawda. Otóż koła jezdne pozbawione widocznych z zewnątrz bandaży gumowych mogą być wyposażone w niewidoczną z zewnątrz warstwę gumy zapewniającą amortyzację. Tego typu rozwiązanie to koła jezdne z wewnętrzną amortyzacją. Z tego co wiem w szybkobieżnych pojazdach gąsienicowych zazwyczaj stosowane są albo koła jezdne z bandażami gumowymi, albo koła jezdne z wewnętrzną amortyzacją. Nie kojarzę aby stosowano koła wyposażone zarówno w gumowe bandaże, jak i jednocześnie w wewnętrzną amortyzację. Przy kołach jezdnych z gumowymi bandażami, umieszczony na zewnętrznej powierzchni koła gumowy bandaż współpracuje bezpośrednio z gąsienicą. Rozwiązanie takie powoduje że gumowy bandaż pracuje jedynie swoją dolną częścią, dociskaną do gąsienicy przez koło jezdne na którym jest umieszczony. Przy kołach jezdnych z wewnętrzną amortyzacją, koło jezdne składa się z dwóch części (wewnętrznej i zewnętrznej), pomiędzy którymi znajduje się guma (coś w rodzaju gumowego bandaża). Dzięki takiemu rozwiązaniu guma pracuje całym swoim obwodem, co umożliwia zastosowanie mniejszej ilości gumy niż przy kołach z typowymi gumowymi bandażami. Koła jezdne z wewnętrzną amortyzacją stosowane były między innymi w niektórych czołgach produkowanych podczas drugiej wojny światowej, co nie powinno dziwić, biorąc pod uwagę że podczas wojny guma jest (albo może być) towarem deficytowym. Choć koła jezdne z wewnętrzną amortyzacją kojarzą mi się przede wszystkim z okresem drugiej wojny światowej, to po zakończeniu drugiej wojny światowej również produkowano wozy wyposażone w koła jezdne w wewnętrzną amortyzacją, czego przykładem radziecki czołg podstawowy T-64 produkowany w okresie zimnej wojny. Co ciekawe na koła jezdne z wewnętrzną amortyzacją występuje w języku niemieckim określenie gummisparende Laufrollen, co można przetłumaczyć jako „koła gumooszczędne”. Szybkobieżny pojazd gąsienicowy może być wyposażony jedynie w koła jezdne z gumowymi bandażami, jedynie w koła jezdne z wewnętrzną amortyzacją, jak i mieć część kół jezdnych z gumowymi bandażami, a część z wewnętrzną amortyzacją. Przykładowo niektóre egzemplarze radzieckiego czołgu średniego T-34 z okresu drugiej wojny światowej miały część kół jezdnych z gumowymi bandażami, a część kół jezdnych z wewnętrzną amortyzacją. Z tego co wiem nie każdy czołg z kołami jezdnymi bez gumowych bandaży ma koła jezdne z wewnętrzną amortyzacją. Według posiadanych przeze mnie informacji istniały w dawnych czasach powolne czołgi których koła jezdne nie miały ani gumowych bandaży, ani wewnętrznej amortyzacji. Z tego co kojarzę przykładem czołgu z takimi kołami jezdnymi jest brytyjski czołg piechoty A12 Matilda II z okresu drugiej wojny światowej.

Reklamy
Wewnętrzna amortyzacja koła jezdnego

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s