Odporność czołgu T-34, część 5

Wpis ten zawiera dane z kolejnych testów odporności czołgu T-34. Tym razem są to jugosłowiańskie testy przeprowadzone w latach 60., badanym czołgiem był między innymi T-34/85 (obok wielu innych wozów). Zgodnie z informacjami podanymi przez Jugosłowian, wykonany poprzez walcowanie pancerz kadłuba testowanego czołgu T-34/85 miał twardość 350 Brinelli. Pochodzące z Jugosławii informacje dotyczące twardości pancerza czołgu T-34/85 zgodne są z innymi dostępnymi danymi opisującymi twardość pancerza radzieckiego wozu. Twardość wynosząca 350 Brinelli była duża, jednak o ile duża twardość pancerza ma sens kiedy pancerz jest trafiany przez pocisk o mniejszym kalibrze niż wynosi grubość rzeczywista pancerza (nie grubość sprowadzona), to duża twardość pancerza zaczyna tracić sens jeśli pancerz trafiany jest przez pocisk o większym kalibrze niż wynosi grubość rzeczywista pancerza. Twardy pancerz może również powodować występujące podczas przebijania pancerza zjawisko polegające na odrywaniu się od pancerza jego niewielkich fragmentów, które mogą ranić członków załogi. Zjawisko to, określane w języku angielskim jako armour spalling, może występować nie tylko w sytuacji w której pocisk przebił pancerz, ale również w sytuacji w której pocisk trafiający w pancerz nie spowodował przebicia. Oczywiście, można dyskutować na ile istotne było to zjawisko, biorąc pod uwagę że wiele stosowanych podczas drugiej wojny światowej pocisków przeciwpancernych wyposażonych było w ładunek wybuchowy mający za zadanie spowodować wybuch pocisku we wnętrzu wrogiego czołgu, po przebiciu jego pancerza.

Poniżej dane dotyczące odporności jaką charakteryzował się czołg T-34/85 podczas jugosłowiańskich testów.



Ostrzał z amerykańskiego działa bezodrzutowego M57A1 kalibru 57 mm

Pocisk M307 (kumulacyjny) nie był w stanie przebić przedniej górnej płyty pancernej kadłuba

M307 przebijał boczną górną płytę kadłuba jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 20 stopni

M307 przebijał boczną dolną płytę pancerną jeśli trafił we fragment który nie jest zakryty przez koła jezdne

M307 nie był w stanie przebić przodu wieży

M307 przebijał bok wieży jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 20 stopni

M307 przebijał tył wieży

M307 przebijał tył kadłuba jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 20 stopni


Należy zaznaczyć że stwierdzenia w stylu „pocisk przebijał przednią płytę pancerną jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 20 stopni”, oznaczają że kąt 0 stopni to kąt przy którym czołg stoi całkowicie przodem. Podobnie stwierdzenia w stylu „pocisk przebijał boczną płytę pancerną jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 20 stopni”, oznaczają że kąt 0 stopni to kąt przy którym czołg stoi całkowicie bokiem.




Ostrzał z amerykańskiego działa bezodrzutowego M20 kalibru 75 mm

Pocisk M310 (kumulacyjny) przebijał przednią górną płytę kadłuba jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 20 stopni

M310 przebijał boczną górną płytę kadłuba jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 30 stopni

M310 przebijał boczną dolną płytę kadłuba

M310 przebijał przód wieży jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 20 stopni

M310 przebijał bok wieży jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 45 stopni

M310 przebijał tył wieży

M310 przebijał tył kadłuba jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 45 stopni


Należy zaznaczyć że stwierdzenia w stylu „pocisk przebijał przednią płytę pancerną jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 20 stopni”, oznaczają że kąt 0 stopni to kąt przy którym czołg stoi całkowicie przodem. Podobnie stwierdzenia w stylu „pocisk przebijał boczną płytę pancerną jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 20 stopni”, oznaczają że kąt 0 stopni to kąt przy którym czołg stoi całkowicie bokiem.




Ostrzał prowadzony z niemieckiej armaty PaK 38 kalibru 50 mm

Pełnokalibrowy pocisk przeciwpancerny M39 (najpewniej chodzi PzGr.39) przebijał przednią górną płytę kadłuba z odległości 100 m

Podkalibrowy pocisk przeciwpancerny M40/1 (najpewniej chodziło o PzGr.40/1) przebijał przednią górną płytę kadłuba z odległości 400 m

Pocisk M39 (pełnokalibrowy) przebijał boczną górną płytę kadłuba z odległości 500 m

Pocisk M40/1 (podkalibrowy) przebijał boczną górną płytę kadłuba z odległości 750 m (była to maksymalna odległość na jaką strzelano podczas testów armaty PaK 38 kalibru 50 mm)

Oba typy pocisków przebijały boczną dolną płytę kadłuba z odległości 750 m

Pocisk (pełnokalibrowy) M39 nie przebijał przodu wieży

Pocisk M40/1 (podkalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 200 m

Pocisk (pełnokalibrowy) M39 nie przebijał boku wieży

Pocisk M40/1 (podkalibrowy) przebijał bok wieży z odległości 500 m

Pocisk (pełnokalibrowy) M39 przebijał tył wieży z odległości 500 m

Pocisk M40/1 (podkalibrowy) przebijał tył wieży z odległości 750 m




Ostrzał prowadzony z radzieckiej armaty ZIS-2 kalibru 57 mm

Pocisk BR-271 (pełnokalibrowy przeciwpancerny) przebijał przednią górną płytę kadłuba z odległości 700 m

Pocisk BR-271P (podkalibrowy, typu APCR) przebijał przednią górną płytę kadłuba z odległości 1100 m

BR-271 (pełnokalibrowy) przebijał boczną górną płytę kadłuba z odległości 1500 m

BR-271P (podkalibrowy) przebijał boczną górną płytę kadłuba z odległości 1750 m

Oba typy pocisków przebijały boczną dolną płytę pancerną z każdego efektywnego dystansu (pod tym pojęciem kryje się ostrzał prowadzony z odległości 2000 m, jest to bardzo duża odległość jak na armaty z okresu drugiej wojny światowej i wczesnego okresu zimnej wojny)

BR-271 (pełnokalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 600 m

BR-271P (podkalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 1000 m

BR-271 (pełnokalibrowy) przebijał bok wieży z odległości 1500 m

BR-271P (podkalibrowy) przebijał bok wieży z odległości 1750 m




Ostrzał prowadzony z niemieckiej armaty PaK 40 kalibru 75 mm

Pełnokalibrowy pocisk przeciwpancerny M39 (najpewniej chodzi o PzGr.39) przebijał przednią górną płytę kadłuba z odległości 1300 m

Pocisk podkalibrowy M40 (najpewniej chodzi o PzGr.40, pocisk podkalibrowy typu APCR) przebijał przednią górną płytę pancerną kadłuba z odległości 1200 m. To nie błąd, pocisk podkalibrowy przebijał przednią górną płytę pancerną kadłuba z odległości mniejszej niż pocisk pełnokalibrowy. Wynikało to z tego że pocisk podkalibrowy słabo radził sobie z mocno nachylonym pancerzem o dużej twardości

Pocisk podkalibrowy M40W (najpewniej chodzi o PzGr.40W, pocisk podkalibrowy typu APCR z rdzeniem ze stosunkowo miękkiej stali, przeznaczony do zwalczania szybkich, słabo opancerzonych celów) nie był w stanie przebić przedniej górnej płyty pancernej kadłuba

Pocisk kumulacyjny M38B (najpewniej chodzi o Hl.38/B) przebijał przednią górną płytę pancerną kadłuba jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 20 stopni

M39 (pełnokalibrowy) przebijał boczną górną płytę kadłuba z odległości 1750 m

M40 (podkalibrowy) przebijał boczną górną płytę kadłuba z każdego efektywnego dystansu

M40W (podkalibrowy z miękkim rdzeniem) przebijał boczną górną płytę kadłuba z odległości 200 m

M38B (kumulacyjny) przebijał boczną górną płytę kadłuba jeśli kat ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 20 stopni

Wszystkie typy pocisków przebijały boczną dolną płytę pancerną kadłuba z każdego efektywnego dystansu

M39 (pełnokalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 1000 m

M40 (podkalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 1250 m

M40W (podkalibrowy z miękkim rdzeniem) nie przebił przodu wieży

M38B (kumulacyjny) nie przebił przodu wieży

M39 (pełnokalibrowy) przebijał bok wieży z odległości 1750 m

M40 (podkalibrowy) przebijał bok wieży z każdego efektywnego dystansu

M40W (podkalibrowy z miękkim rdzeniem) przebijał boki wieży z odległości 200 m

M38B (kumulacyjny) przebijał boki wieży jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 30 stopni




Ostrzał prowadzony z amerykańskiej armaty M1 kalibru 76 mm, armata stanowiła uzbrojenie amerykańskiego czołgu średniego M4A3E4 Sherman

Pełnokalibrowy pocisk przeciwpancerny M79 przebijał przednią górną płytę kadłuba z odległości 1100 m

Pocisk podkalibrowy M53 (typu APCR) przebijał przednią górną płytę kadłuba z odległości 1200 m

M79 (pełnokalibrowy) przebijał boczną górną płytę kadłuba z odległości 1500 m

M53 (podkalibrowy) przebijał boczną górną płytę kadłuba z każdego efektywnego dystansu

Oba typy pocisków przebijały boczną dolną płytę kadłuba z każdego efektywnego dystansu

M79 (pełnokalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 900 m

M53 (podkalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 1500 m

M79 (pełnokalibrowy) przebijał bok wieży z odległości 1500 m

M53 (podkalibrowy) przebijał bok wieży z każdej efektywnego efektywnego dystansu




Ostrzał prowadzony z radzieckiej armaty ZiS-S-53 kalibru 85 mm, armata stanowiła uzbrojenie radzieckiego czołgu średniego T-34/85

Pełnokalibrowy pocisk przeciwpancerny BR-365 przebijał przednią górną płytę kadłuba z odległości 1200 m

Podkalibrowy pocisk przeciwpancerny BR-365P (typu APCR) przebijał przednią górną płytę kadłuba z odległości 1300 m

BR-365 (pełnokalibrowy) przebijał boczną górną płytę kadłuba z odległości 1750 m

BR-365P (podkalibrowy) przebijał boczną dalną płytę kadłuba z każdego efektywnego dystansu

Oba typy pocisków przebijały boczną dolną płytę kadłuba z każdego efektywnego dystansu

BR-365 (pełnokalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 1000 m

BR-365P (podkalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 1500 m

BR-365 (pełnokalibrowy) przebijał bok wieży z odległości 1500 m

BR-365P (podkalibrowy) przebijał bok wieży z każdego efektywnego dystansu




Ostrzał prowadzony z amerykańskiej armaty M3A1 kalibru 90mm, armata stanowiła uzbrojenie niszczyciela czołgów M36 Jackson

Pełnokalibrowy pocisk przeciwpancerny T33 przebijał przednią górną płytę kadłuba z każdego efektywnego dystansu. Po wystrzeleniu siedmiu pocisków przednia górna płyta kadłuba została całkowicie zniszczona i dalszych testów zaprzestano

Pocisk podkalibrowy M304 przebijał przednią górną płytę kadłuba z każdego efektywnego dystansu

T33 (pełnokalibrowy) przebijał boczną górną i boczną dolną płytę kadłuba z każdego efektywnego dystansu

M304 (podkalibrowy) przebijał boczną górną i boczną dolną płytę kadłuba z każdego efektywnego dystansu

T33 (pełnokalibrowy) przebijał wieżę ze wszyskich stron a każdego efektywnego dystansu. Bok wieży został całkowicie zniszczony po ósmym trafieniu, dalszych testów zaprzestano

M304 (podkalibrowy) przebijał wieżę ze wszyskich stron a każdego efektywnego dystansu




Ostrzał prowadzony z amerykańskiej armaty M36 kalibru 90mm, armata stanowiła uzbrojenie czołgu średniego M47 Patton

Pocisk pełnokalibrowy T33 i podkalibrowy M304 – te same rezultaty co podczas ostrzału z armaty M3A1 kalibru 90 mm

Pocisk kumulacyjny M431 – przebijał wieżę ze wszystkich stron

Przy trafieniu w przednią górną płytę kadłuba pociskiem kumulacyjnym M431 zapalnik nie działał przy kącie ostrzału (w poziomie) wynoszącym ponad 20 stopni

Przy trafieniu w boczną górną płytę kadłuba pociskiem kumulacyjnym M431 zapalnik nie działał przy kącie ostrzału (w poziomie) wynoszącym ponad 45 stopni




Ostrzał z amerykańskiego działa bezodrzutowego M27A1 kalibru 105 mm

Pocisk kumulacyjny M52 przebijał czołg ze wszystkich stron

Przy trafieniu w przednią górną płytę kadłuba pociskiem kumulacyjnym M52 zapalnik nie działał przy kącie ostrzału (w poziomie) wynoszącym ponad 20 stopni

Przy trafieniu w boczną górną płytę kadłuba pociskiem kumulacyjnym M52 zapalnik nie działał przy kącie ostrzału (w poziomie) wynoszącym ponad 45 stopni




Ostrzał prowadzony z amerykańskiej habicy M2 kalibru 105 mm

Pocisk kumulacyjny M67 HEAT przebijał przednią górną płytę kadłuba jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 20 stopni

M67 przebijał boczną górną płytę kadłuba jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 45 stopni

M67 przebijał boczną dolną płytę kadłuba

M67 przebijał przód wieży jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 20 stopni

M67 przebijał bok wieży jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 45 stopni

Eksperymentalny pocisk przeciwpancerny z plastycznym materiałem wybuchowym (HESH) trafiając w pancerz powodował wytworzenie skutecznych odłamków pancerza (zjawisko armour spalling) i zniszczenie płyt pancernych pod każdym kątem trafienia. Przednia górna płyta kadłuba została zniszczona po drugim trafieniu. Bok wieży został zniszczony po trzecim trafieniu




Na podstawie jugosłowiańskich testów można dojść do wniosku że pancerz czołgu T-34/85 dość dobrze chronił przed ostrzałem z niemieckiej armaty przeciwpancernej PaK 38 kalibru 50 mm, ale jednocześnie słabo chronił przed ostrzałem z niemieckiej armaty przeciwpancernej PaK 40 kalibru 75 mm. Zastosowany w czołgu T-34/85 pancerz słabo chronił również przed ostrzałem z innych, równie potężnych i potężniejszych armat, względem armaty PaK 40. Było to dużą wadą w drugiej połowie wojny, biorąc pod uwagę że w tamtym okresie armata PaK 40 i armaty do niej zbliżone, przykładowo armata czołgowa KwK 40 stanowiąca uzbrojenie długolufowych wersji czołgu średniego Panzer IV, były bronią bardzo popularną w niemieckich siłach zbrojnych. Jednak aby ocenić pancerz czołgu T-34/85 należy według mnie zastosować również skalę porównawczą. Według mnie dobrą skalą porównawczą do T-34/85 są późne wersje amerykańskiego czołgu M4 Sherman. Podczas jugosłowiańskich testów jednym z pojazdów poddanych ostrzałowi był właśnie stosunkowo późny Sherman w wersji M4A3E4. Czołg M4A3E4 miał kadłub wykonany z płyt walcowanych. Przednia górna płyta pancerna testowanego czołgu miała grubość 63,5 mm (2,5 cala) i była nachylona od pionu pod kątem 47 stopni. Była to ulepszona przednia górna płyta pancerna względem stosowanej wcześniej płyty o grubości 51,8 mm, nachylonej od pionu pod kątem 57 stopni. Co prawda grubość sprowadzona obu płyt była podobna i wynosiła około 90 mm, jednak przy Shermanach walcowanych, przednia górna płyta pancerna nachylona pod kątem 47 stopni charakteryzowała się znacznie lepszą kompozycją względem płyty nachylonej pod kątem 57 stopni. Testowany Sherman był egzemplarzem stosunkowo późnym, tym samym był to pojazd wyprodukowany w okresie kiedy Amerykanie produkowali stal pancerną dobrej jakości (przed przełomem 1943r i 1944r Amerykanie produkowali stal pancerną stosunkowo słabej jakości). Ogólnie rzecz biorąc, spośród masowo produkowanych Shermanów, to późne czołgi z pancerzem walcowanym charakteryzowały się najlepszym pancerzem, a takim Shermanem był czołg testowany w Jugosławii. Pomijam tutaj produkowaną w niewielkich ilościach wersję M4A3E2 Jumbo i Shermany dopancerzane w warsztatach polowych poprzez dospawanie dodatkowych płyt pancernych pochodzących ze zniszczonych Shermanów. Twardość pancerza testowanego Shermana wynosiła 250 Brinelli w przypadku przedniej górnej płyty kadłuba i bocznych płyt kadłuba (elementy walcowane), oraz 230 Brinelli w przypadku przodu i boków wieży (elementy odlewane). Biorąc pod uwagę że pancerz Shermana nie był tak twardy jak pancerz czołgu T-34/85, można założyć że zjawisko określane po angielsku jako armour spalling nie występowało w czołgu amerykańskim na taką skalę jak w wozie radzieckim.


Poniżej dane dotyczące odporności jaką charakteryzował się czołg M4A3E4 Sherman podczas jugosłowianskich testów.



Ostrzał prowadzony z niemieckiej armaty PaK 38 kalibru 50 mm

Pełnokalibrowy pocisk przeciwpancerny M39 (najpewniej chodzi PzGr.39) przebijał przednią górną płytę kadłuba z odległości 150 m

Podkalibrowy pocisk przeciwpancerny M40/1 (najpewniej chodziło o PzGr.40/1) przebijał przednią górną płytę kadłuba z odległości 500 m

Oba pociski przebijały bok kadłuba z odległości 750 m (była to maksymalna odległość na jaką strzelano podczas testów armaty PaK 38 kalibru 50 mm)

Pocisk (pełnokalibrowy) M39 nie przebijał przodu wieży

Pocisk M40/1 (podkalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 250 m

Oba typy pocisków były w stanie przebić bok wieży z odległości 750 m. Podobnie oba typy pocisków były w stanie przebić tył wieży z odległości 750 m




Ostrzał prowadzony z radzieckiej armaty ZIS-2 kalibru 57 mm

Pocisk BR-271 (pełnokalibrowy przeciwpancerny) przebijał przednią górną płytę pancerną z odległości 900 m

Pocisk BR-271P (podkalibrowy, typu APCR) przebijał przednią górną płytę pancerną z odległości 1100 m

Oba typy pocisków przebijały bok kadłuba z każdego efektywnego dystansu

BR-271 (pełnokalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 900 m

BR-271P (podkalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 1100 m

BR-271 (pełnokalibrowy) przebijał bok wieży z odległości 900 m

BR-271P (podkalibrowy) przebijał bok wieży z odległości 1100 m




Ostrzał prowadzony z radzieckiej armaty ZiS-3 kalibru 76,2 mm

Pełnokalibrowy pocisk przeciwpancerny BR-350B przebił przednią górną płytę kadłuba z odległości 250 m

Podkalibrowy pocisk przeciwpancerny BR-350P przebił przednią górną płytę kadłuba z odległości 800 m

Pocisk kumulacyjny BP-350A nie przebił przedniej górnej płyty kadłuba. Podobno użycie amunicji BP-350A było zakazane w armatach ZIS-3, ze względu na możliwość wybuchu pocisku w lufie. Amunicja BP-350A miała być przeznaczona do armaty pułkowej wzór 1927 i jej zmodyfikowanej odmiany wzór 1927/42. Możliwe więc że amunicję przetestowano przy wykorzystaniu stanowiska badawczego lub amunicja została zmodyfikowana aby możliwe było jej użycie w armacie ZIS-3

BR-350B (pełnokalibrowy) przebijał boki kadłuba z każdego efektywnego dystansu

BR-350P (podkalibrowy) przebijał boki kadłuba z każdego efektywnego dystansu

BP-350A (kumulacyjny) przebijał boki kadłuba

BR-350B (pełnokalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 350 m

BR-350P (podkalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 1000 m

BP-350A (kumulacyjny) nie przebił przodu wieży

BR-350B (pełnokalibrowy) przebijał bok wieży z odległości 1000 m

BR-350P (podkalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 1250 m

BP-350A przebijał boki wieży




Ostrzał prowadzony z niemieckiej armaty PaK 40 kalibru 75 mm

M39 (pełnokalibrowy) przebijał przednią górną płytę kadłuba z odległości 1100 m

M40 (podkalibrowy) przebijał przednią górną płytę pancerną kadłuba z odległości 1200 m

M40W (podkalibrowy z miękkim rdzeniem) przebijał przednią górną płytę pancerną kadłuba z odległości 300 m

M38B (kumulacyjny) przebijał przednią górną płytę pancerną kadłuba jeśli kąt ostrzału (w poziomie) był mniejszy niż 30 stopni

M39 (pełnokalibrowy) przebijał boczną płytę kadłuba z każdego efektywnego dystansu

M40 (podkalibrowy) przebijał boczną płytę kadłuba z każdego efektywnego dystansu

M40W (podkalibrowy z miękkim rdzeniem) przebijał boczną płytę kadłuba z odległości 750 m

M38B (kumulacyjny) przebijał boczną górną płytę kadłuba

Wszystkie typy pocisków przebijały boczną dolną płytę pancerną kadłuba z każdego efektywnego dystansu

M39 (pełnokalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 1000 m

M40 (podkalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 1500 m

M40W (podkalibrowy z miękkim rdzeniem) przebijał przód wieży z odległości 100 m

M38B (kumulacyjny) przebijał przód wieży jeśli kąt ostrzału (w poziomie) nie był większy niż 15 stopni

M39 (pełnokalibrowy) przebijał bok wieży z każdego efektywnego dystansu

M40 (podkalibrowy) przebijał bok wieży z każdego efektywnego dystansu

M40W (podkalibrowy z miękkim rdzeniem) przebijał boki wieży z odległości 500 m

M38B (kumulacyjny) przebijał boki wieży




Ostrzał prowadzony z radzieckiej armaty ZiS-S-53 kalibru 85mm, armata stanowiła uzbrojenie radzieckiego czołgu średniego T-34/85

BR-365 (pełnokakalibrowy) przebijał przednią górną płytę kadłuba z odległości 1100 m

BR-365P (podkalibrowy) przebijał przednią górną płytę kadłuba z odległości 1200 m

Oba typy pocisków przebijały bok kadłuba z każdego efektywnego dystansu

BR-365 (pełnokalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 1000 m

BR-365P (podkalibrowy) przebijał przód wieży z odległości 1250 m

Oba typy pocisków przebijały boki wieży z każdego efektywnego dystansu




Jugosłowiańskie testy wskazują że pancerz czołgu M4A3E4 Sherman charakteryzował się porównywalną odpornością do pancerza czołgu T-34/85. Przykładowo niektóre pociski lepiej radziły sobie z przednią górną płytą pancerną kadłuba czołgu T-34/85, inne lepiej radziły sobie z przednią górną płytą pancerną Shermana, ale różnice były niewielkie. Co prawda na podstawie jugosłowiańskich testów był bym skłonny uznać że boczna górna płyta kadłuba czołgu T-34/85 była bardziej wytrzymała na odstrzał od bocznej górnej płyty kadłuba czołgu M4A3E4 Sherman, podobnie był bym skłonny uznać że przód i boki wieży czołgu T-34/85 były lepiej opancerzone od analogicznych elementów wieży testowanego Shermana, ale nie uważam aby w praktyce różnice te były szczególnie istotne, biorąc pod uwagę że niemiecka armata PaK 40 oraz armaty do niej zbliżone, przykładowo armata czołgowa KwK 40, dobrze radziły sobie z oboma wozami na odległościach rzędu 1000 m. W przypadku przebicia pancerza, zastosowany w Shermanie pancerz powinien być bezpieczniejszy dla załogi od pancerza czołgu T-34/85, biorąc pod uwagę że duża twardość radzieckich płyt pancernych mogła prowadzić do zjawiska określanego po angielsku mianem armour spalling. Należy jednak pamiętać że Niemcy powszechnie stosowali pociski przeciwpancerne zawierające ładunek wybuchowy, opracowane tak aby wybuchnąć we wnętrzu wrogiego czołgu, po przebiciu jego pancerza, tym samym członkowie załogi Shermana również mieli spore szanse zostać trafieni odłamkami. Więcej na temat jugosłowiańskich testów można znaleźć na forum Tank-Net.

Reklamy
Odporność czołgu T-34, część 5

2 uwagi do wpisu “Odporność czołgu T-34, część 5

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s