Strzelanie w kosmosie

Uważam że przynajmniej część czytelników mojego bloga zastanawiała się czy możliwe jest strzelanie z lufowej broni strzeleckiej i artyleryjskiej w przestrzeni kosmicznej. Odpowiedzią na to pytanie jest w mojej ocenie przeprowadzona w latach 70. radziecka próba, która polegała na strzelaniu w przestrzeni kosmicznej z małokalibrowej armaty automatycznej. Małokalibrowa armata automatyczna stanowiła uzbrojenie radzieckiej stacji kosmicznej Salut 3 (Ałmaz 2). Stacja została wysłana w przestrzeń kosmiczną 24 czerwca 1974 roku. W zależności od źródła, Ałmaz 2 uzbrojony był w działko NR-23 kalibru 23 mm, NR-30 kalibru 30 mm, lub w działko R-23M „Kartiecz” kalibru 23 mm. NR-23 i NR-30 to jednolufowe małokalibrowe armaty automatyczne działające na zasadzie krótkiego odrzutu lufy. Skrótowiec NR w oznaczeniu obu działek pochodzi od Nudelman-Richter, są to nazwiska dwóch radzieckich konstruktorów lufowej broni lotniczej, Aleksandra Emmanułowicza Nulelmana i Arona Abramowicza Richtera. Obaj panowie brali udział w pracach nad działkiem NR-23 oraz NR-30. Jednak najprawdopodobniej Ałmaz 2 uzbrojony był w działko R-23M „Kartiecz” (Kartacz), broń ta miała zdecydowanie bardziej nietypową konstrukcję od działek NR-23 i NR-30. Małokalibrowa armata automatyczna R-23M była kosmiczną wersją lotniczego działka R-23 opracowanego w latach 60. przez Arona Abramowicza Richtera (R w oznaczeniu oznacza Richter). Działko R-23 działało na zasadzie odprowadzania gazów prochowych przez boczny otwór w lufie. Było to działko rewolwerowe, co oznacza że miało jedną lufę i bęben z kilkoma komorami nabojowymi (w przypadku działka R-23 występowały cztery komory nabojowe w bębnie). Nie należy mylić tego typu broni z działkami systemu Gatlinga, w których występuje wiązka kilku obracających się luf. Małokalibrowa armata automatyczna R-23 strzelała nabojem 23×260 mm, była to amunicja teleskopowa (amunicja w której ładunek miotający otacza cały pocisk lub jego część) z metalową łuską i spłonką odpalaną elektrycznie. Działko R-23 miało bęben ładowany odprzodowo. Zasilanie broni odbywało się przy pomocy taśmy amunicyjnej. Szybkostrzelność teoretyczna działka R-23 wynosiła około 2500 strzałów na minutę. Prędkość początkowa pocisku wystrzelonego z lufy działka R-23 to około 850 metrów na sekundę. Wyprodukowano około 500 egzemplarzy działka R-23, tym samym nie była to broń szczególnie popularna. Działko stanowiło uzbrojenie wieżyczki ogonowej bombowca Tu-22. Strzelanie w przestrzeni kosmicznej z kosmicznego działka R-23M „Kartiecz” miało miejsce 24 stycznia 1975 roku, na krótko przed zdeorbitowaniem stacji, stąd też podczas strzelania na stacji nie przebywał żaden kosmonauta. Celowanie działkiem odbywało się poprzez ruch całej stacji kosmicznej, ruch ten następował dzięki silnikom stacji. Celowanie odbywało się z Ziemi. Przeprowadzone w przestrzeni kosmicznej strzelanie z działka R-23M zakończyło się sukcesem, podczas prowadzenia ognia oddano około 20 strzałów i zniszczono cel znajdujący się w odległości 1500 metrów od stacji. Podobno celem tym był pusty zbiornik. 24 stycznia 1975 roku, w tym samym dniu w którym odbyło się strzelanie z działka R-23M, zdeorbitowano stację Ałmaz 2 nad Pacyfikiem. Przeprowadzony w przestrzeni kosmicznej test działka R-23M „Kartiecz” dowodzi że jest możliwe opracowanie lufowej broni artyleryjskiej działającej w kosmosie, test ten dowodzi również jest też możliwe użycie tego typu broni do zwalczania celów znajdujących się w przestrzeni kosmicznej.

Reklamy
Strzelanie w kosmosie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s