Panzer III oraz Panzer IV- długość lufy

Dziś wpis o uzbrojeniu głównym niemieckich czołgów Panzer III i Panzer IV z okresu drugiej wojny światowej. Wpis ten zahacza o balistykę wewnętrzną, a konkretnie o to, że długość lufy to nie wszystko.

Ale do rzeczy. Otóż czołg Panzer III zaczął swoją karierę bojową z uzbrojeniem głównym pod postacią armaty KwK 36 kalibru 37 mm. Później dorobił się armaty KwK 38 kalibru 50 mm, która to miała lufę o długości 42 kalibrów. Następnie czołg otrzymał uzbrojenie główne pod postacią armaty KwK 39 kalibru 50 mm, armata ta miała lufę o długości 60 kalibrów. Ostatnia wersja czołgu Panzer III miała armatę KwK 37 kalibru 75 mm.

Skupmy się teraz na różnicach pomiędzy armatą KwK 38 kalibru 50 mm (lufa o długości 42 kalibrów), a armatą KwK 39 kalibru 50 mm (lufa o długości 60 kalibrów). W tym przypadku armata z dłuższą lufą (KwK 39) nadawała pociskom większą prędkość wylotową, a tym samym pociski wystrzeliwane z armaty KwK 39, miały większą przebijalność. Czy jednak większa prędkość wylotowa pocisków, była związana jedynie z zastosowaniem dłuższej lufy? Otóż nie. Powiem więcej, najpewniej dłuższa lufa, była jedynie sprawą wtórną.

Otóż armata z krótszą lufą (KwK 38) strzelała nabojem armatnim 50x289R mm. Natomiast armata z dłuższą lufą (KwK 39) strzelała nabojem armatnim 50x419R mm. Czyli nabój armatni zastosowany w KwK 39, miał dłuższą łuskę, co oznacza większą ilość ładunku miotającego.

Do czego zmierzam? Otóż armata KwK 39 miała dłuższą lufę od KwK 38, najpewniej po to, aby optymalnie wykorzystać większą ilość ładunku miotającego. Przyjmijmy że mamy armatę z lufą o długości dobranej tak, aby w chwili wylotu pocisku z lufy, ładunek miotający był już całkowicie spalony. Przyjmijmy teraz że zastosowano nową armatę, takiego samego kalibru, z lufą o takiej samej długości, ale strzelającą potężniejszym nabojem armatnim (większa ilość ładunku miotającego). Przy takim rozwiązaniu może okazać się że w nowej armacie, w chwili wyloty pocisku z lufy, część prochu będzie pozostawać niespalona. Czyli część prochu poniekąd pójdzie na zmarnowanie, bowiem w klasycznej broni lufowej, ładunek miotający zostaje optymalnie wykorzystany do rozpędzenia pocisku wtedy, kiedy podczas spalania się ładunku miotającego, pocisk jest we wnętrzu lufy.

Oczywiście, dobrze zauważyć że w klasycznej broni lufowej, takiej jak karabin bądź armata, prędkość wylotowa pocisku, to nie jest jego prędkość maksymalna. Po tym jak pocisk już wyleci z lufy, przez wylot lufy wylatują z dużą prędkością gazy prochowe, które to oddziałują na pocisk, dodatkowo go rozpędzając. Ergo, pocisk osiąga swoją prędkość maksymalną w pewnej odległości od wylotu lufy. Trzeba jednak pamiętać że w klasycznej broni lufowej, różnica pomiędzy prędkością wylotową pocisku, a jego prędkością maksymalną, jest bardzo mała.

 

Pisałem o czołgu Panzer III, jednak w Panzer IV występowała zbliżona sytuacja. Panzer IV najpierw miał armatę KwK 37 kalibru 75 mm, z lufą o długości 24 kalibrów. Później czołg Panzer IV dorobił się armaty KwK 40 kalibru 75 mm, z lufą o długości 43 kalibrów. Armata KwK 40 nadawała pociskom znacznie większą prędkość wylotową, względem armaty KwK 37. Jednak w tym przypadku większa prędkość wylotowa również wynikała nie tylko z dłuższej lufy, lecz również z potężniejszego naboju armatniego. Armata KwK 37 strzelała nabojem 75x243R mm, natomiast armata KwK 40 strzelała amunicją 75x495R mm.

Panzer III oraz Panzer IV- długość lufy

Jedna uwaga do wpisu “Panzer III oraz Panzer IV- długość lufy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s